Vjeruje se da je Nijeps fotografiju napravio uz pomoć kamere opskure i cinkane ploče dimenzija 20 X 25cm, prekrivene bitumenom iz Judeje, smješom sličnom asfaltu. Kada se izloži vazduhu ova smješa se stvrdnjava, dok djelovi koji nisu izloženi vazduhu ostaju rastvorljivi u vodi i mogu se ukloniti bijelim petrolejom i uljem od lavande.
Zbog osmočasovnog izlaganja svjetlosti, sunce osvjetljava zgrade s obiju strana fotografije, što slici daje dosta neobičan izgled.
Uprkos svom postignuću, Nijeps nije uspio da zainteresuje Britansko kraljevsko društvo za ovaj proces, koji je nazvao heliografija - odnosno “pisanje suncem” - tako da je fotografiju na kraju poklonio britanskom botaničaru Frensisu Baueru,piše blic.rs.
Posljednji put je bila izložena 1898. u Londonu, da bi zatim bila zaboravljena tokom više od pet decenija, sve dok je nije pronašao istoričar Helmut Gernshajm, koji je Nijepsa proglasio pronalazačem fotografije.
Američki naučnik Heri Rensam kupio je 1963. Gernshajmovu kolekciju fotografija za Univezrzitet Teksasa u Ostinu, gdje je bila izložena u Centru za proučavanje čovječanstva Henri Rensam.
Getijev institut za konzervaciju je fotografiju 2002-2003. proučio uz pomoć fluorescentne rendgenske spektroskopije, Furijeove transformisane infracrvene spektroskopije, i drugih tehnika, i tom prilikom je utvrđeno da je sloj osjetljiv na svjetlost korišćen za dobijanje slike bio bitumen iz Judeje.
U druge Nijepsove pronalaske spada i pireolofor, prvi motor sa unutrašnjim sagorjevanjem na svijetu, koji je zamislio, kreirao i razvio zajedno sa svojm starijim bratom Klodom.
